เรื่องของการตายและพิธีการทำบุญศพ

วันพฤหัสบดีที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2554

เมื่อไม่เศร้าโศก ใจก็จะสงบ มีอิสระ และเยือกเย็น

๒๐.ผู้ถอนลูกศรนี้ได้แล้ว ก็จะมีอิสระ ได้ความสงบใจ ผ่านพ้นความ

เศร้าโศกทั้งปวง ไม่มีความเศร้าโศก มีแต่เยือกเย็นใจ.

ให้รีบถอนลูกศรคือความโศกให้ได้

๑๙.ผู้แสวงสุขแก่ตน พึงระงับความเศร้าโศกคร่ำครวญร่ำไห้ ความ

โหยหา และความโทมนัส พึงถอนลูกศรคือความ

เศร้าโศกเสียให้ได้.

คนฉลาดจะรีบดับความเศร้าโศกให้ได้

๑๘. ธีรชนผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาด พึงกำจัดความเศร้าโศกที่เกิดขึ้น

เสียโดยฉับพลัน เหมือนเอาน้ำดับไฟที่กำลังไหม้ลุกลาม และเหมือน

ลมพัดปุยนุ่น.

ให้ทำใจว่า เขาตายไปแล้ว เราจะให้เขาฟื้นคืนมาอีกไม่ได้

๑๗.เพราะเหตุนั้น เมื่อได้สดับธรรมเทศนาของพระท่านแล้ว ก็พึง

ระงับความคร่ำครวญร่ำไห้เสีย ยามเมื่อเห็นคน

ล่วงลับดับชีวิตไป ก็ให้กำหนดรู้ว่า เขาตายไปแล้ว เราจะให้เขาฟื้นคืน

มาอีกไม่ได้.

ถึงใครจะมีอายุยืนยาวอย่างไรแต่ก็จะต้องตายในที่สุด

๑๖.แม้จะมีคนอยู่ได้ถึงร้อยปี หรือเกินกว่านั้นไปบ้าง ก็ต้อง

พลัดพรากจากหมู่ญาติ ทิ้งชีวิตไว้ในโลกนี้อยู่ดี.

ถึงจะไม่อยากตายอย่างไรแต่ก็ต้องตายอยู่ดี

๑๕.สัตว์ทั้งหลายตั้งความหวังอยากจะให้เป็นอย่างอื่นคือไม่ตาย แต่

ก็ไม่สมหวัง ความพลัดพรากจากกันมีอยู่เป็นประจำ ท่านจงพิจารณา

ดูความจริงแท้ของสัตว์โลกเถิด.

ทำใจให้ได้ว่า ไม่ใช่เฉพาะญาติมิตรของเราเท่านั้น ญาติมิตรของคน

อื่นเขาก็ตายเหมือนกัน

๑๔.จงดูเถิด ถึงแม้คนอื่นก็กำลังจะตายไปตามยถากรรม สัตว์ทั้ง

หลายในโลกนี้ ต่างตกอยู่ในอำนาจมฤตยู กำลังพากันดิ้นรนกลัวตาย

ด้วยกันทั้งนั้น.